یکی از دوستان امام صادق علیه السلام می گوید: از حضرت صادق علیه السّلام خواهش کردم که دعائى براى روزى بمن بیاموزد.
پس دعائى بمن آموخت که من بهتر از آن براى جلب روزى ندیدم، فرمود بگو:
در شب یا روز جمعه چهار رکعت نماز بگزار، و در رکعت اول حمد و یس و در دوم حم دخان و در سوم (حم سجده) و در چهارم (تبارک) و بعد از سلام خدا را حمد و ثنا گوى، و بر محمّد و آل او (ص) درود فرست، و براى مؤمنان صد بار استغفار کن و بعد بگو:
یعنى :
(خداوندا مرا براى همیشه از گناهان حفظ کن و مرا باز دار از اینکه خود را در پى کارهاى بیهوده به رنج افکنم و نسبت به آنچه موجب خوشنودى تست خوشبینم کن، اى آفریننده آسمان و زمین و اى صاحب جلالت و بزرگى و عزّت که بعقل نگنجى، یا الله یا رحمان به جلال و نور وجه خودت دلم را بر نگهبانى کتابى که بر پیغمبرت فرستادهاى ملزم فرما، و مرا وادار کن که آن را آنچنان تلاوت کنم که از من راضى شوى.
خداوند ایجادکننده آسمانها و زمین، صاحب جلالت و بزرگى و عزّت که بفهم نیائى، یا الله، یا رحمان، ترا به جلال و نور و جهت میخوانم که با کتابت دیده مرا نورانى و زبانم را باز و قلبم را وسیع و سینهام گشاده سازى، و بدنم را بکار اندازى و بر این امر یاریم کنى، که جز تو کسى نتواند مرا در خوبىها نصرت نماید و بآنها موفّق گرداند، و حول و قوّهاى جز از ناحیه خداوند علىّ و عظیم وجود ندارد.
از یادداشت های پراکنده مرحوم علامه حسینی تهرانی که اکنون بصورت مجموعه جُنگ در سایت ایشان موجود است، یادداشتی است که درباره یک دعای ادای قرض است و من آن را در اینجا ذکر می کنم.
یکی از تعقیبات مهمّ براى طول عمر آن است که در تعقیبات بعد از هر نماز این دعا خوانده شود:
جمیل بن درّاج مىگوید: مردى به خدمت امامصادق علیه السّلام رسید و عرض کرد: اى آقاى من، سنّم زیاد شده و بستگانم مردهاند و مىترسم که مرگ مرا دریابد، و کسى را ندارم که با او انس بگیرم و همنشین شوم.
حضرت فرمود: «از برادران مؤمنت هستند کسانى که از لحاظ نسبى و سببى به تو نزدیکترند، و انس تو به آنان از آنست به بستگانت بهتر است، با وجود این بر تو باد که این دعا را بخوانى، و در تعقیب هر نماز واجب بگو:
اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ
اَللّهُمَّ اِنَّ رَسُولَکَ الصّادِقَ الْمُصَدَّقَ صَلَواتُکَ عَلَیْهِ وَآلِهِ قالَ
اِنَّکَ قُلْتَ ما تَرَدَّدْتُ فى شَىْءٍ اَ نَا فاعِلُهُ کَتَرَدُّدى فى قَبْضِ رُوحِ عَبْدِىَ الْمُؤْمِنِ یَکْرَهُ الْمَوْتَ وَاَکْرَهُ مَسآئَتَهُ
اَللّهُمَّ فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَعَجَّلْ لِوَلِیِّکَ الْفَرَجَ وَالْعافِیَةَ وَالنَّصْرَ وَلا تَسُؤْنى فى نَفْسى وَلا فى اَحَدٍ مِنْ اَحِبَّتى
خدایا بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست،خدایا رسول راستگوى تصدیقشدهات(درود تو بر او و خاندانش)گفت:که تو فرمودى:در هیچ کارى از کارهایم تردید نکردهام همچون تردید در گرفتن روح بنده مؤمنم درحالىکه او مرگ را خوش ندارد و من هم رنجاندن او را خوش ندارم،خدایا بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست،و براى ولىّات گشایش و عافیت و یارى را نزدیک گردان،و درباره خودم،و احدى از دوستانم بدى قرار مده.
و اگر خواهى یک یک از دوستان خود را نام ببر و بگو:«و لا فى فلان و لا فى فلان»
ابو محمّد هارون بن موسى- رحمه اللَّه- نیز مىگوید: محمّد بن حسن بن شمون [یا: سمون] بصرى پیوسته این دعا را مىخواند، و صد و بیست و هشت سال همراه با آسایش زندگانى کرد، تا اینکه از زندگانى خسته شد و این دعا را ترک کرد و از دنیا رفت. خداوند رحمتش کند.
شیخ عباس قمی در مفاتیح الجنان بعد از ذکر این دعا می گوید: این دعا بسیار معتبر است.و در تمام کتابهاى دعا نقل شده.
سند دعا
فلاح السائل سید بن طاووس 168- ادب حضور (ترجمه فارسی فلاح السائل) 297
مفاتیح الجنان
و نیز روایت شده است که براى اینکه بدهکارى و دین ادا گردد، در روز جمعه یا هر روز دیگر بگوید:
«اللّهمّ اغننى بحلالک عن حرامک، و بفضلک عمّن سواک».
یعنى: «خدایا! مرا با روزى حلالت از حرام و با عطا و بخشش خود از دیگران بىنیاز گردان».
آیین بندگى و نیایش 92
